Thursday, January 27, 2011

தோல் பாவைக்கூத்து.

என்னவோ செய்கிறாளே? என்று
தலை தூக்கிப்பார்க்கையில் தான்,
என் கால்விரல்களை த்தொட்டு
கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டே ...
"இன்னைக்கு நம்ம கல்யாண நாளுங்க"
என்று வண்ணமதி சொன்னபோது,
எனக்குள் பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது.

"லட்சுமியக்கா லீவு..
இன்னைக்கு வேலைக்கு வராது...
அதனால வெளிய பூட்டிட்டு ப்போறேன்...
சாப்பாடு பக்கத்துலயே இருக்கு...
பேசாம டி.வி.ய பாருங்க...
ஆபிஸ்ல இருந்து சீக்கிரமே வந்துடுவேன்"
என்ற போது படபடப்பும் பற்றிக்கொண்டது.

வழக்கம் போல
மாத்திரையின் மாயத்தால்,
இரவு எட்டுமணிக்கு
கண்விழித்தபோது,
தலை துவட்டிக்கொண்டிருந்தாள் வண்ணமதி.

அவளது அலுவலக
மடிக்கணினி அருகில்
அவள் வாங்கி வைத்திருக்கும்,
மல்லிகையிலிருந்து வரும் வாசனை,
நாசியில் நுழைந்து,
இதயத்தை ப்பிசைந்தது.

துண்டை ச்சேரில் போட்டவள்,
பூவை எடுத்து,
கொஞ்சம் கிள்ளி,
ரமணர் படத்துக்கு வைத்துவிட்டு,
மீதியை தலையில் ஏற்றியபடி....
பீரோவைத்திறந்து,
இடுப்பு பெல்ட்டுடன் கூடிய,
செயற்கை ஆணுறுப்பை
எடுத்துக்கொண்டு,
ஏதோ ஒரு ஹிந்திப்பாடலை,
முணுமுணுத்தபடி...
என் அருகில் வந்து,
என் இடுப்பைச்சுற்றி,
லாவகமாய் பொருத்தியபோது....

என்னையறியாமல், என் கண்களில்..
கசிந்த கண்ணீரை ..புறங்கையால் மறைத்துக்கொண்டேன்.