Monday, August 24, 2009

பால்ய குரூரம்


எப்போதும்...
தன்னுடன் வைத்திருக்கும்
குண்டூசியை,
இமை திறந்து
நடுவில் நிற்கும்
கண் பாவையில்...
மெல்ல செருகி
கசிந்து வரும் துளிகளில் ...
களைத்துப்போகிறான்,
மொட்டுகளை நுகரும்
முடவன்.
"ஜெரி ஈசானந்தா"


15 comments:

தேவன் மாயம் said...

கவிதையில் கொடூரத்தையும் சொல்லமுடியுமா? சொல்லியிருக்கிறீர்!!!

jerry eshananda. said...

தங்களின் வருகைக்கும்,பின்னூட்டத்திற்கும் நன்றி,தேவா சார்

துபாய் ராஜா said...

ஆம்.பூக்களை பறிக்க முடியாத முடவன்தான் மொட்டுக்களை முகருவான்.

அசைத்துவிட்டன உங்கள் வரிகள்.

jerry eshananda. said...

துபாயிலிருந்து வந்து என் கவிதையை வாழ்த்திய "ராசாவுக்கு" நன்றி.

சந்ரு said...

வரிகள் அருமை...

நட்புடன் ஜமால் said...

எத்தனை குரூரமான விடயத்தை தாங்கிய வரிகள் ...

jerry eshananda. said...

நன்றி சந்த்ரு.

jerry eshananda. said...

பதிவுலகமாமன்னனே,ஜமால்,வணக்கம்,தங்களின் வருகை எனக்கு பெருமிதம்.

ஹேமா said...

ஜெரி,கண் தெரியாத ஒருவரின் வலி வரிகளில்.

jerry eshananda. said...

நன்றி ஹேமா, கவிதையை புரிந்து கொள்ள,தலைப்பிலும், கடைசி வரிகளிலும்,ஏன் படத்திலும் ஒளிந்திருக்கிறது.

ஹேமா said...

ஜெரி நேற்று என்ன நினைத்தேனோ !தலைகீழான பின்னூட்டம்.இப்போது சரியாய் இருக்கிறேன்.கவிதையும் சரியாய் இருக்கிறது.
புரிந்துகொண்டேன்.நன்றி.

சி.கருணாகரசு said...

"வலி"மையான கவிதைங்க ஜெரி. பாராட்டுக்கள்.

சினேகிதி said...

வசனங்களால் பந்தி பந்தியா எழுதியும் சொல்லக் கஸ்டப்படுற விசயத்தை தெளிவா சொல்லுது உங்கட கவிதை. நல்லாயிருக்கு.

இது தொடர்பா நான் எழுதியவற்றில் ஒன்று.

http://snegethyj.blogspot.com/2008/01/blog-post_15.html

jerry eshananda. said...

பின்னூட்டமிட்ட சிநேகிதியே, என்னை பெருமை படுத்தியதற்கு நன்றி.தொடர்வோம்

உங்களோடு... said...

உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு...அருமை!