Monday, July 6, 2009

தடுப்பு முகாம் கவிதைகள்; காட்சி மூன்று.

புதைகுழி மறந்த
சதைபிண்டங்களிநூடே
ஊர்ந்து ...நெளியுது
மானுடம்.
காட்சி நான்கு.
வல்லுறவும்
சீருடைப்பேய்களின்
குரங்கிடைப்பண்டமாய்
பெற்றவள் கிடப்பதை
கண்பொத்தி விலகாமல்
பதைத்துப் பார்க்கிறான்
விதி மெலிந்த சிறுவன்.

1 comment:

ஜோதிஜி. தேவியர் இல்லம். said...

அடுத்து தொடரப்போகும் இந்த விஷயங்களை உங்களைப் போன்ற ஆழ்ந்த பங்களிப்பாளர்களுக்கு சமர்ப்பணம் செய்வதில் பெருமையடைகின்றேன். மிக நீண்ட வரலாற்று கண்ணீர் காவியங்கள் எத்தனை எளிதான சுருக்கத்தில். வியப்பின் உச்சம்.

தமிழனின் தமிழ்மொழியும் தடுமாற்றமான வாழ்க்கை மொழியும் என்பதன் தொடர் ஓட்டம் இது.

மூலத்தில் இருந்து இன்று முகவரி இழந்து முள்கம்பிகளுடன் வாழ்வது வரையிலும்.